My Own World

Ok, nu beloof ik jullie plechtig dat ik geregeld terug tijd zal maken om opnieuw te schrijven op mijn blog. Na alweer enkele maanden verwaarloosing, en enkele vele mails, heb ik besloten terug te starten van mijn verhalen over mijn gebeurtenissen.

 Mijn laatste blogbericht ging over mijn verjaardag, en stond op uitkijk naar de reis Barcelona en Disneyland. Beide waren fantastisch, al kan je deze zeer moeilijk met elkaar vergelijken.

Barcelona was zeer leuk en trendy. Hele leuke restaurantjes gedaan, veel kunnen shoppen en natuurlijk ook eens uitgegaan in de leuk gaybuurt. Vond het super gezellig en heb enorm kunnen genieten en ontstressen.

 Wat Disneyland betreft, daar moet ik niet veel over vertellen. Disney kan dus effectief dromen waarmaken. Wanneer je door de ingang stapt word je betoverd en ondergedompeld door de leuke sfeer en decoratie die het park je kan aanbieden. Alleen al die kerstsfeer en leuke achtbanen maken deze trip compleet. In ieder geval een zeer leuke reis, die ik graag ooit nog eens zou overdoen, samen met mijn zus, en mijn 2 vrienden.

 Nadat ik daarvan terug thuis was, waren mijn baterijen goed opgeladen op terug aan de slag te gaan en de klanten goed te bedienen, want de solden kwamen er reeds aan, wat zeer druk betekent.

 Tussen die periode en nu is er enorm veel gebeurt. Dit kom je allemaal te weten in mijn volgende post, die ik snel zal maken. Het is nu immers al laat en zou graag slapen.

Tot de volgende, Adios!

Yoshi

Dag liefste lezers...

 Iets later dan verwacht vind ik snel nog tijd om een berichtje voor jullie te schrijven. Ik doe het graag en met veel plezier, maar toch is het moeilijk om een gaatje te vind om relaxt en volledig ontspannen te schrijven.

 Met een leuk muziekje op de achtergrond bedenk ik mij de afgelopen dagen opnieuw. Het is wegdromen, want het waren zalige tijden! Mijn verjaardag. Het is de eerste maal dat ik mijn verjaardag zo intens heb gevierd, en er zo heb van genoten!

Vrijdag 9 november, de dag van mijn verjaardag, was zeer leuk, maar toch was de zondag veel leuker. Mijn feestje. Ik ben redelijk sociaal... iedereen die ik tegenkwam nodigde ik uit. Iedereen mocht komen, en moest zich goed laten gaan. Toch had ik enorm veel zenuwen. Ik voelde natheid, en was ongerust. Het moment kwam er snel. Ik vertrok van thuis naar de plaats van gebeuren, met bijna letterlijk een ei in m'n broek. Ik parkeerde mijn auto, en nam een glimp van de locatie op. Dit kon niet waar zijn! Ik zag niemand... dacht ik.

Wanneer ik binnen kwam zag ik het tegendeel! Het zat bomvol. Iedereen sloeg de handen op elkaar. Ik kon dit niet geloven, maar toch deed het enorm veel deugd. Ik gaf iedereen een kus, en zag dat er enkele mensen ontbraken. Net de mensen die ik het meeste lief heb, waren er niet. Maar dat duurde niet lang. Ik keek naar de deur, en daar waren ze. Volledig verkleed. Mijn lieve zus (25 jaar) in een prinsesje (!!) (daar droomde ze al altijd eens van), mijn beste vriend was verkleed in iemand die zeer hip gekleed liep, maar er dan écht over. Met een ketting, een scheef hoedje op het hoofd, een marcelleke, enz. Mijn andere goede vriend was gekleed in pastoor. Leuk te zien dat ze moeite doen om het een leuk feestje te maken.

Dat was het ook. Het feest kon beginnen, en dat duurde niet zo lang. Ik heb zo genoten van dit feest, leuke mensen, m'n beste maatjes dicht bij me, en dat tot in de vroege vroege uurtjes.

 Ik kijk nu alvast uit naar mijn conge. Het wordt druk. Ik vertrek 5 december met mijn beste vriendin naar barcelona tot en met 9 december, en 10 december vertrek ik met mijn zusje, en mijn 2 beste maatjes naar Disneyland. Het zal wat worden! Ik kijk ernaar uit!

 Tot schrijfs...

XxX Yoshi

Hoi hoi,

 vandaag is het mijn verjaardag. Deze morgen werd ik wakker onder het gerinkel van mijn gsm. Vele vrienden stuurden mij een sms. Mensen die ik al een tijdje niet meer zie of hoor, en ook mensen waar ik het helemaal niet van verwacht. Dat doet deugd!

 Zondag is mijn feestje, en ik kijk er erg naar uit. Vele vrienden zijn uitgenodigd, en het zal echt super worden... hoop ik.

Toch was vandaag een rare dag. Eerst ging ik samen met mijn beste maat shoppen naar brugge. De h&m bracht een speciale collectie uit en dat wilden we niet missen. Maar... we waren veel te laat vertrokken, waardoor we gewoon samen ene zijn gaan drinken. Na die ene kwam een tweede, en een derde. Alé uiteindelijk zijn we daar een hele middag gebleven, en hebben hele tijd spelletjes gespeeld. Was super. Had ondertussen ook nog een broek gaan kopen. Dus ik heb op mijn verjaardag super leuke tijd gehad, geshopt + gezellig tijd met vrienden doorgebracht. Het zijn die momenten die ik koester!

 Bedankt aan iedereen die mij smste of feliciteerde!

Thankx!

X

Hello!

het is een tijdje geleden dat ik nog iets schreef, maar heb mij voorgenomen de gewoonte van het schrijven terug op te nemen.

Op mijn werk gaat alles prima. Een druk druk seizoen achter de rug, en steeds meer volk komt er kopen. Het gaat dus goed!

Wat mijn vriendenkring betreft, heb ik 2 mensen bij. 2 fantastische mensen, die ik voor altijd in m'n hart draag! Het zijn mn beste maatjes! echt, ik zie ze super graag.

Toch is er een keerzijde aan de medaille. Ik moet opletten dat gevoelens onze vriendschap niet overtreffen en misschien ook zouden kapot maken. Inhouden en stil genieten van de persoon die voor mezelf dé man is waarmee ik wil doorgaan, heeft een relatie met m'n beste vriend, wat nu? Ik ben nog nooit verliefd geweest, en nu overkomt het mij. Als ik het dan nu écht wordt, en het gaat na 7 maanden nog niet over, dan moet dat toch iets betekenen?

Ik kan toch onmogelijk iemands relatie kapot maken, en die persoon zal zijn relatie ook absoluut niet opgeven voor mij, gelukkig maar, want ik wil dat ze zelf als koppel in de eerste plaats gelukkig zijn. Toch blijf ik daar zitten, met die gevoelens die zalig en verschrikkelijk zijn tegelijk. Voor de eerste keer dat ik iemand in die liefdeskamer binnenlaat en opsluit, wil ik al meteen zo snel mogelijk verlost zijn van de onmogelijke liefde. Althans van het gevoel, want de persoon zelf, wil ik nooit meer kwijt!

Tot schrijfs, volgende week, 9 november, is het mijn verjaardag. Dus ik kijk er erg naar uit. Ik geef op 11 november een feestje. Het zal wa worden.

 Tot de volgende, tot gauw. Dikke kus!

Yes yes yes.... Ik vertrek zondagmorgen om  6uur naar Egypte! Jawel!! Deze jongen gaat op reis. Een weekje er tussen uit, en heel wat op een rijtje zetten en een belangrijke knoop doorhakken.

Ik hou je op de hoogte ! (hieronder mijn hotel)

Wat een weertje zeg! we hebben het wel gehad met het mooie weer denk ik. Ik hoop dat ik fout zit. Typisch belgisch he, altijd dat ambetante weer.

Met mij gaat alles goed. Heb gisterenavond en avond ervoor stevig de bloemetjes buiten gezet. Was lang geleden dat het nog eens zo leuk was. Het was bescheiden met zware gesprekken. Gesprekken met een lach en traan. Dat vind ik af en toe zo leuk. Terug denken aan tijden, terug verlangen naar  je vrienden van vroeger, die er nu niet meer zijn...

Ik heb vooral geluisterd naar een goede vriend, tevens ook homo. Hij heeft z'n hart grondig gelucht, wat erg nodig bleek tezijn. Hij vormt een prachtkoppel met een andere jongen. Ik ben zo fier op hen, en zou hen nooit iets in de weg leggen. Toch steekt jalozie vaak de kop op. Zelfs de mama doet veel om de sfeer wanneer ze haar zoon ziet, telkens weer te verpesten. Ze gaan samen wonen, en daar ben ik ook blij om. Ik ben fier en blij omdat die twee bewijzen dat liefde tussen twee mannen mooi en hartverwarmend kan zijn. En ze bewijzen ook dat een langdurige bij homo's kan.

Eigenlijk heb ik een hele grote mond, maar een hartje van koek. Ik ben een zo'n onzeker persoon, en wil dit nu wel even kwijt. Het is iets dat ik al altijd heb, en waar ik erg van afzie. Onzekerheid. Faalangst. Schrik om te mislukken. Schrik van reacties van anderen. Ik heb vooral dat probleem als ik uitga. Ik denk steeds dat ik van niemand geliefd ben, en dat ik een blok aan mensen hun been kan zijn. Mensen die mij kennen, en ik vertel dit, geloven dit nooit. Ik zie er sterk en direct uit, ik ben ook direct. Maar ik heb vooral een facade die enrom sterk is. Het is wat achter die facade schuilt, vaak de waarheid is. Het diepste van de mensen, het innerlijke, in de grootste zin van het woord, is het meest belangrijke wat je kan hebben. Daar zit de ziel en de kamer met gevoel. De echte intense ervaringen en de gevoelens die waarheid uitstralen. In ieder geval, dat is iets wat heel erg moeilijk is voor mezelf, en waar ik mij iedere minuut tegen moet verzetten. En misschien zal ik dat altijd wel moeten doen. Maar ik werk eraan, en krik mijn zelfvertrouwen zoveel mogelijk op. Probeer althans.

Fjuw... das zware kost. Toch om zoveel mogelijk mijn rare, stotende gevoel te beschrijven. Ik krijg het niet neergepend zoals moet, maar misschien komt dat nog.

Tot volgende schrijfs....

Dag iedereen.

Het is een tijdje geleden dat ik hier nog iets heb neergeschreven. Ik heb het de laatste tijd dan ook druk gehad. Ik werk in een schoenwinkel in Nieuwpoort, full-time... vandaag de weinige of geen posts.

Ondertussen is de storm even gaan liggen in m'n leventje, en is de zon weer door de donkere en duistere wolken gaan schijnen. Maar de zon overtreft alles, dus ook de egoistische en donkere kanten. Het is stil. Zalig, even rust!

Mijn ouders zijn terug samen. Hun relatie heeft weer stabiliteit gevonden, en dan straalt zich uit naar hun omgeving.

Wat mijn werk betreft: I love it! Ik kan er mij in uitleven, en geniet van iedere dag. Daarbovenop heb ik dan nog eens super collega's. Toch was het mij enkele dagen geleden weer even teveel. Zoals steeds krop ik veel op, en smijt ik alles in m'n hoofdje. Maar vroeg of laat barst alles los, en moet ik hoognodig opkuisen in mn gedachten. Dat was het geval op m'n werk. Maar geen nood, na een dagje in m'n eigen wereldje te hebben geleefd, ben ik terug.

Eigenlijk ben ik wel een rare gast. Dat wordt me toch altijd gezegd. Ik ben anders dan de anderen, en ik wordt daar dagelijks mee geconfronteerd. Dagelijks kom ik m'n eigen persoonlijkheid tegen, en nog iedere dag ontdek ik één of ander kantje van mezelf. Soms negatief, soms positief. En nog steeds zoals zovele zaken die ik vroeger vertelde in mn verhalen, moet ik samen met alle anderen die net zoals ik verschillend zijn, vechten tegen discriminatie en haat. Ik werk nu een goeie maand in de schoenwinkel, en al vaak zie ik ogen op mij gericht, gevolgd door de duidelijk te horen woorden "da's een janet". Of mensen die mij liever niet als verkoper hebben, omdat ik dan toch weer verschil en anders ben dan die andere verkopers. Ik heb dan ook zo'n grote mond, maar toch doet mij dat iets. Heel diep vanbinnen steken ze weer een mesje in een plekje waar het erg intensieve pijn kan doen. Ah ja, ik besluit dan ook maar om zoiets voor m'n eigen te houden. Zie je dat dan zo sterk aan mij? alles mensen die me persoonlijk kennen zeg dat ik een vrij mannelijk type ben. En dan nog, ik ben wie ik ben, en ik blijf mezelf... zegt weer die grote mond op dat lichaam met o zo'n klein en teder hartje.

Genoeg aandacht besteed aan die zever van mensen zonder verstand. Ik geef nu de aandacht aan iemand die het zo zeker verdient.Piwi was op 2 april 1 jaar gestorven. Een dag dat ik moest werken, dus mijn zinnen kon verzetten. Helaas kwam alles terug boven wanneer ik voorbij de plaats van ongeval reed, en wanneer ik thuiskwam, de o zo mooie muziek van onze andré Hazes op zette. Dan zie je alles terug. De goede momenten, en de zwarte week, en weken na haar dood. En één jaar later denk je nog steeds waarom?!

Ook waren mijn gedachten al veel bij Robbe. Robbe stief enkele maanden geleden aan hiv. Dé meest besproken ziekte onder holebi's. Wanneer je daar dan aandenkt, en de feiten onder ogen ziet, dan denk je na... lang na!

Als afsluiter van deze post, laat ik jullie een liedje horen waar ik mezelf bij kan zijn, en waar ik verdomd veel steun aan heb in moeilijkere tijden. Ik vind dit prachtig!

Goodbye, tot het lezen van mijn geschreven tekst...

Ongeloof, ongelofelijk, verbazing of verbazingwekkend, allemaal woorden die niet voldoen aan een uitlating voor deze gebeurtenis.

Zondag 11 maart 2007

Het belooft een mooie dag te worden, met het eerste lente zonnetje in onze ogen. Hier aan de kust zag het er naar uit een gewone zondag te worden in de winter. Dus niet erg druk als je hier een horeca-zaak hebt. Onze zaak was dus niet echt voorzien op grote drukte. Nu ik kan je vertellen dat het enorm enorm druk geweest is. Een seizoensdag mogen we wel zeggen. Bijna alles was uitverkocht, nog nooit meegemaakt! Het was een ware overrompelling. Wanneer het buiten donker is geworden, en de straatlampen zich warm gloeien, rond een uur of 8 sluiten we onze zaak. Mijn ouders stonden er samen en het was leuk geweest, lekker druk. Geen probleem te bespeuren na al de gebeurtenissen tussen mijn ouders. We besluiten na het werk samen iets te gaan eten. We eten lekker onze maaltijd op, en terwijl we nog iets drinken komen vrienden van me erbij zitten. We drinken allemaal samen nog iets, en gaan dan naar een andere zaak meer naar het stad iets drinken. Langzaam maar zeker begint de drank vat te hebben op mijn moeder, en langzaam komt haar tong losser en losser. Meermaals op de avond haalt ze de pijnlijke gebeurtenissen die mijn vader mijn moeder heeft aangedaan, aan.

Rond 3 uur vertrekken mijn ouders naar huis, ik kwam wat later naar huis. Mijn moeder was erg dronken. Wanneer ik thuis kwam, zag ik dat mijn moeder in de zetel lag, en mijn vader boven in bed. Ik had daar geen aandacht aan gegeven.


Maandag 12 maart 2007

Rond een uur of 11 krijg ik telefoon van mijn zus. Ze vertelt me dat mijn broer diezelfde morgen langs was gekomen, maar dat we allen nog sliepen. Hij had op de livingtafel een brief gevonden. Een afscheidsbrief van mijn moeder. Mijn broer had meer duidelijkheid nodig, en riep mijn vader z'n bed uit. Wanneer hij de brief voorlegde aan mijn vader, reageerde die ongeïnteresseerd en met een gevoel dat er niets aan de hand is. Mijn broer ging boven kijken naar mijn moeder, en die lag rustig te slapen. Diep te slapen.

Na wat onderzoek is volgende situatie uitgekomen:

Nadat ik in mijn bed gekropen was, heeft mijn moeder een afscheidsbrief neergeschreven. Daarna heeft ze 3 dozen pillen, pillen die het hart kalmeren, geslikt. Ze deed een zelfmoord poging. Nadat ze alles binnen had, belde ze mijn vader op, die boven zat, en vroeg hem bij haar te zitten tewijl ze aan het sterven was.

Mijn vader is naar beneden gekomen, en dacht eerst dat ze gewoon dronken was. Maar wanneer hij de doosjes met pillen vond, had hij het door. Hij is nog bij mijn moeder blijven zitten, en heeft haar dan naar boven gebracht.

Wanneer ik dit allemaal te weten kom, ga ik naar de kamer van mijn ouders. Het is inmiddels 15u, en beiden slapen nog. Wanneer ik mijn moeder zie, krijg ik rillingen. Ze is een wrak, en reageert nauwelijks. Nog steeds maakt mijn vader zich geen zorgen, denkt aan geen ziekenwagen of dokter, en kan enkel zeggen dat ze al veel beter is! Ik heb dan opnieuw contact opgenomen met mijn zus, waarna mijn zus dan de dokter verwittigd heeft.

Een enorm zware dag, met een enorme woelige structuur. Na deze hele situatie heb ik vele vragen open staan. Waarom heeft mijn moeder dit gedaan? Betekenen wij, als kinderen, dan zo weinig voor haar? Waarom heeft mijn vader bij het vinden van de pillen, geen dokter of ambulance gebelt? Waarom doet mijn vader hier zo raar over? Waarom moest dit gebeurden? Waarom mijn moeder?Allemaal vragen waar ik waarschijnlijk geen antwoord op zal vinden.

Mijn moeder is op dit moment van schrijven nog altijd maar voor 50% bij bewustzijn. Als we vragen of ze wil beloven dit nooit meer te doen, zwijgt ze of zegt ze dat ze dat niet kan beloven. Had het slecht gewild, dan lag mijn moeder nu in de frigo. Ik denk dat weinigen zich kunnen voorstellen hoe ik mij op dit moment voel, wetende dat mijn moeder waarschijnlijk zelfmoordpogingen zal blijven ondernemen tot het helaas ooit zal lukken...

Dit is weer een ernorme schok voor ons.

Dit, het leven? Neen toch... kan niet

Jawel, hier ben ik eindelijk terug! Sorry voor het lange wachten, maar de situatie deed zich niet voor om een post te plaatsen.

Na een periode van op en af, met rollercoaster van emoties, zowel bij mijn moeder als bij de rest van het gezin, kan ik jullie fantastisch nieuws vertellen: Mijn vader heeft zijn verstand (voor zoveel hij die heeft) terug!!

Inderdaad, mijn vader is 2 weken geleden tot besef gekomen dat hij fout bezig was, en werd zich bewust van wat hij ons allen en vooral mijn lieftallige moeder heeft aangedaan. Ik moet wel zeggen dat het niet echt simpel is om terug samen te leven met diene mens, maar we doen allen ons uiterste best. Ook mijn vader doet zijn best, al is dat maar normaal zeker :-) ?

In het begin was ik er tegen dat ze terug samen kwamen, ik was bang dat hij opnieuw mijn moeder, in later stadium, zou kwetsen. Enfin, ik ben blij, zeer blij dat het hier wat rustig is, en dat die overjaarse huilbuiien van mijn moeder'ken voorbij zijn.

En dat ga ik vieren! Jawel, want love everyone 3 years komt eraan! Iets waar ik echt naar uitkijk. Het zal een echt feest worden, met als top of the bill: ons wendy'ke van Wanteeeen! Dat zal daar één hete boel worden :-)

Alé, ik ben blij weer eens een mooie post te kunnen plaatsen, eentje zonder miserie.

Misschien tot vrijdag op Love Everyone, en anders tot een volgende post!

Toedels

 

Hierbij laat ik jullie weten dat de jongen waarin ik het in een vorige post had, overleden is. Na een bevestiging van zijn moeder werd alles duidelijk. Ik wens via deze weg iedereen veel sterkte toe die ook maar een beetje is geraakt door dit verlies, en natuurlijk voornamelijk de familie! Een groot verlies voor blogland!

Robbe, we zullen jou als persoon en als schrijver missen... vele momenten zullen we terug denken aan jou, als fantastische kerel!

Vaarwel, jongen!

Dag iedereen!

Wanneer heel de situatie hier thuis met mijn vader en moeder begon, had ik gehoopt dat wanneer we een maand verder gingen zijn, er al veel verwerkt zou zijn, en de pijn voor vrouw en kinderen ging slijten... helaas. Iedere dag opnieuw nog worden we iedere minuut geconfronteerd met de gebeurtenissen en laffe streken van mijn vader. Iedere seconde zie ik bij m'n moeder een teken meer van verdriet en angst voor het onbekende.

Voor het eerst in 26 jaar staat mijn moeder weer voor alles alleen. Ze moet zien dat we financieel rond komen, zorgen dat alles betaald raakt, zorgen voor de huishoudelijke taken... Nu begint het al wat te lukken, en krijgt ze al enkele huishoudelijke taken met onze hulp opnieuw gedaan. Dat mens kon niets meer doen. Ze lag in de zetel, zonder dan ook maar één sprankeldje energie in haar. Ze was op.

Ondertussen zijn er weer erge dingen gebeurd. Mijn ouders hebben dus nog steeds samen een frituur. Die frituur kan niet zomaar stoppen, dus deden ze zaterdag samen open. Mijn moeder had zich voor genomen zich sterk te houden, en te tonen dat ze er stond. Ze verzorgde dan ook extra haar uiterlijk, en mocht er heel goed wezen! Ik breng haar naar de frituur, en kom dan terug naar huis. Rond een uur of 3 hoor ik een auto stoppen. Ik zie dat het mijn broer is, en mijn moeder zit er naast. Dit was niet normaal, want de frituur is doorlopend in de dag open. Wat was er nu weer gebeurd? Mijn moeder komt binnen al huilend. Ik stelde de vraag wat er was gebeurd, en kreeg meteen het schokkende antwoord dat ze hebben gevochten.

Ik wist het meteen dat het geen goed idee was om een scheidend koppel nog samen te laten werken in een zaak. Maar ze wilden niet luisteren. Hoe laag moet je niet gevallen zijn om te slaan naar een vrouw, hoe zwak moet je daarvoor niet zijn. Mijn stoppen sloegen helemaal door, want ik ontplof als iemand aan mijn naasten komt! Ik ga voor mijn gezin door het vuur!

Soit die situatie is bijna verwerkt, op de grote blauwe of zwarte plekken verspreid over het lichaam van mijn moeder na. Nu kwam valentijn eraan. Dat zag ernaar uit een moeilijke dag te zijn voor mijn moeder. Mijn zus en ik hadden besloten iets te gaan eten samen met mijn ma. Mijn broer moest werken. En het was zo geslaagd! Niet te geloven. We hebben enorm genoten van het eten, en zijn daarna nog naar een coctailbar geweest. Supere avond was het. Zeker wanneer ook mijn broer is gekomen! De drie kinderen samen met hun moeder op schok... dat bewijst nog maar eens welk geheel we vormen.

Wij zullen allen sterker uit deze situatie komen. Wij zullen nog meer samen een blok vormen, en sterk staan tegenover elkaar en anderen. Ik weet nu trouwens ook wat mijn zwakste plekje is: iemand die aan mijn naasten komt... daar kom ik gek van.

Happy Valentijn!

Wat vele mensen zouden verwachten, is neit gebeurd. Er is nog niets veranderd aan de hele situatie. Of toch wel, het wordt alleen maar erger en erger.En wie is de schuldige daarvan: mijn vader én mijn moeder. Geen van beiden doet initiatief tot het regelen van alles.

Mijn vader woont nog altijd bij zijn nieuwe vriendin. Mijn moeder zit nog steeds thuis, en wij, de drie kinderen, slapen ook nog steeds bij haar. Met z'n allen in de zetel! Er komen meer en meer dingen aan het licht wat mijn vader heeft verteld of heeft gedaan. Beetje per beetje wordt de woede van mijn moeder groter tegenover mijn vader... doch staat die woede bij haar nog steeds op een erg laag pitje. Ze moet niet treuren... ze mag niet treuren. Hij is het niet waard! Ze moet kwaad worden op hem, en voor zichzelf zorgen!

Tot vorige week kwam hij nog iedere dag naar huis voor een uurtje ofzo. Mijn moeder had dat heel graag, ze zag hem dan nog een keertje zei ze. Haar wereld stortte toch telkens weer in wanneer hij vertrok, en wanneer ze wist dat hij in bed ging duiken met die slet. Dat was dus geen goede zaak. Wij als kinderen hebben dan ook proberen te praten met mijn moeder, en mijn vader gezegd dat hij niet iedere dag meer mag komen, want dat vermoeilijkt alles. Proberen te zeggen... inderdaad, proberen! Wij kunnen mijn vader niet bereiken. Hij wil geen gsm kopen, en wij weten niet hoe hem anders te bellen. Dus, mijn vader komt en ziet ons wanneer hij wil... en volgens mij wil hij dat niet zoveel.

Nog iedere dag kwetst hij mijn moeder en het hele gezin ten diepste in ons hart. Elke dag is hij nog onvriendelijk en zegt hij gedag tegen ons als hij er eens zin in heeft. Elke dag roept hij woede in mij op. En elke dag stel ik mij weer de vraag: waarom met ons...

Als ik dan nadenk over deze hele situatie, dan heb ik een hard maar rechtvaardig besluit:

Als ik bedenk dat mijn vader dit 18 jaar geleden mijn moeder ook al heeft aangedaan, en als ik bedenk hoe hij nu is, dan denk ik dat het vreemd gaan hem in het hoofd zit. Dat hij altijd zo zal zijn en nooit meer zal veranderen. Dan bedenk ik dat het nog onmogelijk moet zijn voor mijn moeder om hem nog maar even te vertrouwen. En denk ik zeker dat het onmogelijk moet zijn voor het hele gezin om vele erge dingen dat mijn vader heeft gedaan of gezegd, zomaar te vergeten. Iedereen krijgt kansen bij mij, krijgt vele kansen. Maar wanneer men te ver gaat met mij, dan gaat de deur toe, en blijft die voor altijd op slot.

Dus bij deze papie, jou kansen:

Game Over!

Ben er even niet goed van. Ben net terug, en besloot wat op internet rond te surfen. Ik kwam toevallig op de webblog van Robbe terecht. De jongen van 26 jaar vertelt over zijn leven. Hij vertelt zijn verhalen uit z'n hart... vertelt hoe hij moet leven met aids. Neen, inderdaad, geen hiv meer maar al aids. Ze geven hem nog maximaal 1,5 jaar te leven. Op zijn blog kun je lezen hoe hij het meemaakt, omgaat met vrienden en familie, enz...

Ik denk dat het dan ook mijn plicht is op te roepen dat iedereen hem massaal gaat steunen. We moeten misschien ook nogmaals het gevaar van de ziekte onder ogen zien. Maar we moeten wel beseffen dat het sneller is gebeurd dan men denkt, kijk maar naar het verhaal van Robbe!

Bezoek massaal zijn blogje, steun hem, en sta stil bij het hele gebeuren. Meer kunnen wij helaas niet doen...

Klik hier om naar de blog te gaan

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier en post plaatste. Daar heb ik een goede reden voor. Het waren hier thuis gewoonweg drukke en vermoeiende dagen. Een nieuwe mijlpaal is weer aangebroken in mijn leven.

9 september ll was het weer een klein beetje feest. Ik zorgde dat nadat de zaak gesloten was, ik samen met mijn ouders naar een favoriete restaurantje zouden gaan. Daar had ik ervoor gezorgd dat er al een tafel gedekt was en dat de champagne klaar stond. Het was immers hun huwelijksverjaardag! Al 24 jaartjes lang zworen ze het leven te delen in het goede en kwade. Alles verliep de tijd erna vlot... tot dinsdag 23 januari... een datum om nooit te vergeten.

Op die bewuste dinsdag is alles uitgekomen. Na veel miserie... en veel verdriet bij moeder en kinderen zijn we te weten gekomen dat onze vader himself vreemd gaat. Hij heeft met andere woorden een ander. Een slet mag je wel zeggen? Ach ja... Het ergste van alles komt nog. De relatie tussen de twee is al bezig van voor de zomervakantie. Schandalig.

Wat te denken is speelt zich dus ook af hier thuis. Een groot drama met moeder als wrak. Dat mens is kapot. Gebroken en een wrak! Mijn vader woont ondertussen al in bij die slet.

Wanneer disndag alles was uitgekomen, na drie maal te hebben gevochten met mijn vader, en na veel verwijten naar iedereen z'n hoofd, besloot hij verstandig die nacht zeker niet thuis te blijven, en bij z'n broer te gaan slapen. Dat vertelde hij ons toch. Die avond besloten mijn zus en broer om eens te gaan nakijken of hij wel degelijk bij z'n broer was. Helaas, de teleurstelling was groot als bleek dat hij daar niet verbleef. Nuja, hij kon maar op één plaats zitten dan... bij die slet dan? Jawel! Mijn broer en zus zijn binnen geraakt in het flatgebouw en kwamen zo tot bij de deur van de flat zelf. Daar hoorden ze de stem van mijn vader. Nadat mijn zus had geklopt op de deur, deed mijn vader open in boxershort, en dat vrouwmens stond vlak achter hem in een kleedje.

Na een hele discussie, en veel gesleur en getrek, duwde mijn vader zijn éigen kinderen de lift in, terwijl zijn nieuwe vriendin stond te roepen dat ze de politie ging bellen. Wat niet waar kon zijn gebeurde echt. Mijn vader liet toe, voor z'n eigen kinder de politie te laten bellen.

Nu, de politie is gekomen, maar verstond de frustratie van mijn broer en zus. Iemand die zomer 25 jaar huwelijk achter zich legt, en zo maar vrouw en kinderen in de steek laat, kan je toch niet z'n gangetje laten gaan?

Eén ding staat vast,hij heeft het hele gezin met gebroken harten achter gelaten. Hij heeft ons, en vooral mijn moeder gekwetst tot in het diepste van haar ziel. Hij heeft een wonde gemaakt, die hij nooit meer volledig kan herstellen. Mijn moeder heeft hij vernedert en uitgemaakt.

Een enorm erge situatie, waarbij hij iedereen achterlaat, en de toekomst van iedereen aardig in de war brengt! Spijtig dat ons dit moet overkomen! Nog een laatste detail, wanneer hij aan het vechten was met me, had hij zoals ik wel verwachte mij beginnen uitmaken voor het feit dat ik homo ben. Dat moet er toch altijd eens bij in een ruzie. Zwak!

Vaarwel aan een huwelijk en verhaal dat 25 jaar duurde.

ps: de foto van de takken: Wanneer er ruzie gemaakt werd binnen, waren ik en m'n zus even buiten voor een sigaretje. Ik heb dan twee takken geplukt uit onze tuin. Die twee takken zal ik lang bewaren, want die vertellen een heel groot verhaal, en zijn gescheiden van de oorspronkelijke boom.

Het was weer een leuke avond gisteren! Mijn vader moest weer de nacht werken, dus dan gaan mijn moeder, mijn zus en ik normaal iets eten. Mijn zus en ik hadden gevraagd om naar een leuk restaurantje te gaan. Helaas stemde mijn moeder tegen, omdat ze niet zonder haar man op restaurant wil, ze wil liever gewoon naar de loungebar gaan.

Ik toch maar gereserveerd, ik dacht ik krijg die wel mee. Wij dus rond een uur of 8 mijn zus gaan oppikken, en dan richting dat restaurant. Opeens had mijn moeder het door. Ik ga niet mee, ik wil naar de lounge luidde het. Er was geen enkele manier om haar mee te krijgen. Nuja, ik had gereserveerd dusja. We hebben dan maar beslist mijn moeder in de lounge af te zetten, en mijn zus en ik zijn tête à tête gaan eten. Het was een super avond! Om 2u zaten we nog in het restaurant! Super lekker en veel kunnen babbelen, wat wil je nog meer?

Nu, mijn moeder is na haar eten in de lounge naar huis gegaan... toch had ze een leuke avond gehad hoor. De mensen die al in de lounge aanwezig waren, zijn vrienden van haar, dus beter kan niet.

Na het restaurant zijn we naar het appartement van mijn zus gegaan, en daar met muziek en drank nog tot 4u30 gezeten :) Tegen 5 uur lag ik in mijn bed van een avond dat eindeloos had mogen voort duren!